این مقاله را به اشتراک بگذارید
تریبون معدن | بررسی تازه ذخایر طلای کشور نشان میدهد استخراج در ایران همچنان عمدتاً بر کانسنگهای اکسیدی و آساندسترس تکیه دارد؛ ذخایری که هرچند بهرهبرداری از آنها سادهتر است، اما عمر کوتاهتری دارند و فشار اصلی تولید را نیز تحمل میکنند.
دادههای منتشرشده درباره وضعیت ذخایر و استخراج طلا در ایران نشان میدهد بخش قابلتوجهی از تولید این فلز گرانبها همچنان بر کانسنگهای اکسیدی متمرکز است؛ در حالی که ذخایر سولفیدی با وجود ظرفیت بلندمدت، سهم محدودی در چرخه تولید دارند.
بر اساس این اطلاعات، ذخیره باقیمانده کانسنگهای اکسیدی ۱۰۹.۹ میلیون تن برآورد شده و استخراج اسمی آنها ۹.۸۴ میلیون تن ثبت شده است. با این حال، روند استخراج واقعی در سه سال اخیر افزایشی بوده؛ بهطوریکه از ۵.۹۹ میلیون تن در سال ۱۴۰۰ به ۶.۷۵ میلیون تن در سال ۱۴۰۱ و ۷.۳۰ میلیون تن در سال ۱۴۰۲ رسیده است.
میانگین استخراج در این بخش ۶.۶۸ میلیون تن اعلام شده و شاخص عمر پایانپذیری کانسنگهای اکسیدی ۱۶.۴۵ سال برآورد شده است. ضریب بهرهبرداری ۶۷.۸۸ درصد نیز نشان میدهد فشار بر این ذخایر بالاست و بخش زیادی از ظرفیت آنها در حال مصرف شدن است.
در سوی دیگر، ذخایر سولفیدی طلا ۱۱۷.۴۲ میلیون تن برآورد شده و استخراج اسمی آنها ۵.۴۸ میلیون تن اعلام شده است. استخراج واقعی این بخش نیز از ۱.۲۱ میلیون تن در سال ۱۴۰۰ به ۱.۳۹ میلیون تن در سال ۱۴۰۱ و ۱.۶۳ میلیون تن در سال ۱۴۰۲ رسیده است.
با وجود این، شاخص عمر پایانپذیری ذخایر سولفیدی ۸۳.۲۷ سال محاسبه شده که از ظرفیت بلندمدت این منابع خبر میدهد؛ اما ضریب بهرهبرداری ۲۵.۷۲ درصدی نشان میدهد بخش بزرگی از این ذخایر هنوز وارد مدار تولید نشدهاند.
در بخش محتوای فلز طلا نیز ذخیره باقیمانده ۲۶۹ تن اعلام شده و استخراج واقعی در سالهای ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ بهترتیب ۱۲، ۱۳.۵۷ و ۱۳.۵۴ تن ثبت شده است. در این بخش، عمر پایانپذیری ۲۰.۸۶ سال و ضریب بهرهبرداری ۶۷.۰۹ درصد گزارش شده که در مجموع، از وضعیت تخلیه منابع حکایت دارد.
بر اساس توضیحات منتشرشده، مهمترین دلیل این شرایط، توسعهنیافتن اکتشافات جدید عنوان شده؛ موضوعی که به محدودیتها و ملاحظات زیستمحیطی نسبت داده میشود. همچنین احتمال داده شده بخشی از ذخایر و تولید واقعی طلا بهدلیل ثبتنشدن دقیق محصولات جانبی معادن، در آمار رسمی منعکس نشده باشد.
در مجموع، دادهها نشان میدهد صنعت طلای ایران همچنان بر ذخایر آساندسترس اکسیدی تکیه دارد؛ روندی که در صورت تداوم، میتواند به کاهش عمر تولید و تشدید فشار بر منابع موجود منجر شود.
