تریبون معدن | صنعت فولاد ایران این روزها در یکی از پیچیده‌ترین و حساس‌ترین مقاطع تاریخ فعالیت خود قرار گرفته است. تلاقیِ محدودیت‌های انرژی، فشار بر درآمدهای حاصل از صادرات غیرنفتی و شرایط خاص منطقه‌ای، باعث شده تا «صیانت از تولید» به اولویت نخست فعالان این حوزه تبدیل شود. در چنین شرایطی، استفاده حداکثری از ظرفیت واحدهای استراتژیک فولادسازی، بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت راهبردی برای اقتصاد ملی بدل شده است.

در این فضای پرچالش، واحدهای تولیدکننده «اسلب» که فولاد هرمزگان در صدر آن‌ها قرار دارد نقشی فراتر از یک بنگاه اقتصادی صرف ایفا می‌کنند. این واحدها به عنوان تأمین‌کنندگان اصلی خوراک صنایع نورد و تولیدکنندگان ورق‌های فولادی، عملاً به یکی از مؤلفه‌های اصلی «امنیت تولید کشور» تبدیل شده‌اند.

اسلب؛ حلقه گمشده در زنجیره ارزش فولاد

اهمیت جایگاه فولاد هرمزگان و سایر اسل‌سازان زمانی روشن‌تر می‌شود که بدانیم «اسلب» ماده اولیه استراتژیک برای تولید طیف وسیعی از محصولات نهایی است؛ از ورق‌های گرم، سرد و گالوانیزه گرفته تا لوله‌های انتقال انرژی، صنایع کشتی‌سازی، خودروسازی و پروژه‌های عظیم عمرانی، همگی به جریان پایدار تولید اسلب وابسته‌اند.

هرگونه خلل در تامین اسلب، می‌تواند مانند یک دومینو، تمامی صنایع پایین‌دستی را تحت‌الشعاع قرار داده و موجب ایجاد گلوگاه‌های تولیدی در سطح کشور شود. بر همین اساس، استمرار فعالیت واحدهای اسلب‌ساز نه تنها حفظ تولید یک محصول فولادی، بلکه به معنای پشتیبانی از ده‌ها صنعت وابسته و تضمین گردش چرخ‌های اقتصاد کشور است.

پایداری تولید؛ ماموریت فولاد هرمزگان

در شرایطی که بخش صنعت با محدودیت‌های متعددی دست‌ و پنجه نرم می‌کند، مدیریتِ جریان تولید در شرکت‌هایی نظیر فولاد هرمزگان، نمادی از تاب‌آوری صنعتی است. این مجموعه با درک درست از جایگاه خود در زنجیره ارزش فولاد، تلاش کرده است تا با حفظ استمرار تولید، مان1ع از بروز وقفه در صنایع پایین‌دستی شود.

کارشناسان اقتصادی معتقدند در شرایط کنونی، سیاست‌گذاری‌های کلان باید به سمتی حرکت کند که این صنایع مادر که نقش پیشران را در اقتصاد ایفا می‌کنند از نظر تأمین انرژی و مواد اولیه در اولویت قرار گیرند؛ چرا که حفظ ظرفیت عملیاتی این واحدها، به مثابه حفظ ثبات در کل زنجیره فولاد کشور است.

به‌نظر می‌رسد نقش‌آفرینی فولاد هرمزگان در این برهه، فراتر از یک وظیفه سازمانی، اقدامی در جهت صیانت از منافع کلان ملی است؛ اقدامی که تداوم آن می‌تواند از بروز بحران در بازارهای مصرف و صنایع استراتژیک کشور جلوگیری کرده و چراغ تولید را در شرایط سخت، روشن نگه دارد.