این مقاله را به اشتراک بگذارید
تریبون معدن | آمریکا در اقدامی که بار دیگر وابستگی صنعت فولاد خود به واردات مواد اولیه را آشکار کرد، چدن خام برزیل را از تعرفه ۲۵ درصدی واردات معاف کرد. این تصمیم نشان میدهد که در زنجیره ارزش فولاد، تأمین پایدار مواد اولیه همچنان از سیاستهای سختگیرانه تجاری مهمتر است و حتی اقتصادهای بزرگ نیز در برابر نیازهای صنعتی، ناچار به عقبنشینی میشوند.
بر اساس گزارشها، دولت آمریکا در چارچوب بررسیهای تجاری خود درباره برزیل، فهرست کالاهای معاف از تعرفه را گسترش داده و چدن خام و قراضه آهن را نیز از محدودیتها خارج کرده است. دلیل اصلی این تصمیم، کمبود تولید داخلی و نگرانی از اختلال در زنجیره تأمین صنایع فولادی عنوان شده است. در واقع، واحدهای فولادسازی آمریکا، بهویژه کارخانههای مبتنی بر کورههای قوس الکتریکی، برای ادامه تولید به این ماده اولیه وابستهاند و گزینههای جایگزین بسیار محدودی دارند.
آمارهای تجاری نیز این وابستگی را تأیید میکند. آمریکا تنها در پنج ماه نخست سال ۲۰۲۶ حدود ۱.۲ میلیون تن چدن خام از برزیل وارد کرده و در سال ۲۰۲۵ نیز واردات این محصول از برزیل به ۳.۴ میلیون تن رسیده است؛ رقمی که بخش عمده صادرات چدن خام برزیل را شامل میشود. همین موضوع باعث شده برزیل به مهمترین تأمینکننده این ماده برای بازار آمریکا تبدیل شود.
این معافیت با استقبال تولیدکنندگان برزیلی روبهرو شده است، چرا که چدن خام این کشور به دلیل کیفیت مناسب و استفاده از زغال چوب حاصل از جنگلهای تجدیدپذیر در فرآیند تولید، جایگاه ویژهای در بازار جهانی دارد. در مقابل، مقامهای برزیلی این تصمیمات تجاری واشنگتن را غیرمنصفانه دانسته و تأکید کردهاند که روابط اقتصادی دو کشور طی سالهای گذشته با کسری تجاری قابل توجهی به نفع آمریکا همراه بوده است.
این رویداد پیام مهمی برای بازار جهانی فولاد دارد: امنیت تأمین مواد اولیه، در بسیاری از موارد بر سیاستهای حمایتی و تعرفهای اولویت پیدا میکند. تجربه آمریکا نشان میدهد که در زنجیره فولاد، قطع واردات نهتنها ممکن نیست، بلکه میتواند به اختلال در تولید داخلی منجر شود. به همین دلیل، کشورهای صنعتی در عمل بهجای انسداد تجارت، به مدیریت و تنظیم جریان واردات روی میآورند. معافیت چدن خام برزیل از تعرفههای جدید آمریکا بیش از آنکه یک امتیاز تجاری برای برزیل باشد، نشانهای از واقعیتهای بازار جهانی فولاد است؛ بازاری که در آن تأمین پایدار مواد اولیه، همچنان مهمترین اولویت صنایع و دولتها به شمار میرود.
