تریبون معدن | بهره‌وری نیروی کار در بخش معدن ایران در سال ۱۴۰۳ به پایین‌ترین سطح خود از سال ۱۳۹۷ تاکنون رسیده است. آمارهای اخیر نشان‌دهنده پدیده‌ای عجیب در این حوزه است؛ در حالی که تعداد شاغلان به طور مستمر افزایش یافته، ارزش افزوده تولید روند نزولی داشته است.

ریشه این بحران ساختاری را می‌توان در فرسودگی شدید ماشین‌آلات، استفاده از روش‌های سنتی استخراج و محدودیت دسترسی به فناوری‌های پیشرفته به دلیل تحریم‌ها جست‌وجو کرد. این عوامل باعث شده‌اند که افزایش نیروی انسانی به رشد متناسب تولید منجر نشود و تنها هزینه‌های تمام‌شده را بالا ببرد.
مقایسه عملکرد ایران با رقبایی همچون ترکیه، قزاقستان و آفریقای جنوبی نشان می‌دهد که این کشورها با تمرکز بر نوسازی تجهیزات و اتوماسیون، مسیر متفاوتی را در پیش گرفته‌اند. تداوم روند فعلی در ایران می‌تواند توان رقابتی محصولات معدنی و صنایع پایین‌دستی مانند فولاد و مس را در بازارهای جهانی به شدت تضعیف کند.

کارشناسان معتقدند بازگشت به مسیر رشد، نیازمند اصلاحات فوری از جمله نوسازی ناوگان معدنی، جذب سرمایه‌گذاری‌های نوین و توسعه آموزش‌های مهارتی است تا افزایش اشتغال به جای ایجاد بار مالی، به توسعه پایدار و ارتقای کارآیی منجر شود.