این مقاله را به اشتراک بگذارید
تریبون معدن | شرکت معدنی «آنگلو امریکن» در راستای اصلاح ساختار سازمانی و تمرکز بر استخراج فلزات حیاتی، تصمیم به واگذاری داراییهای زغالسنگ متالورژی (مخصوص فولادسازی) خود گرفته است. این جابجایی استراتژیک در شرایطی رقم میخورد که بزرگان صنعت معدن جهان، به دلیل فشارهای فزاینده زیستمحیطی، بهطور گسترده در حال خروج از بازار زغالسنگ هستند.
بر اساس بیانیه رسمی این شرکت در ماه مه، آنگلو امریکن معادن خود در ایالت کوئینزلند استرالیا را به مبلغ ۳ میلیارد و ۸۷۵ میلیون دلار به شرکت بریتانیایی «دیلمار» واگذار خواهد کرد. این قرارداد که در ۱۸ مه نهایی شد، شامل سهم این غول معدنی در پنج معدن زغالسنگ متالورژی از جمله مجتمعهای مطرح «داوسون» و «کپکول» است.
این فروش، قطعهای از پازل استراتژی بزرگتر آنگلو امریکن برای واگذاری فعالیتهای غیراصلی و آمادهسازی جهت ادغام با شرکت کانادایی «تک ریسورسز» محسوب میشود؛ هدفی که در نهایت تمرکز بر استخراج «مس» و «آهن» را دنبال میکند.
چرا زغالسنگ در لیست سیاه شرکتهای بزرگ قرار گرفته است؟
کارشناسان معتقدند استانداردهای سختگیرانه ESG (محیطزیست، مسئولیتهای اجتماعی و حاکمیت شرکتی) محرک اصلی این تغییر رویه است. جان میلز، تحلیلگر موسسه «مورنینگاستار»، در این باره میگوید: «پس از پیشقدم شدن شرکتهایی نظیر بیاچپی و ریو تینتو، اکنون آنگلو امریکن نیز با کنار گذاشتن زغالسنگ متالورژی، راه آنها را در پیش گرفته است.»
او در توضیح دلایل این خروج میافزاید: «از منظر ارزیابیهای ESG، زغالسنگ متالورژی تفاوت چندانی با زغالسنگ حرارتی ندارد. بنابراین برای شرکتی که سهم بزرگی در استخراج مس و سنگآهن دارد، حفظ داراییهای زغالسنگی به دلیل نارضایتی سرمایهگذاران حساس به مسائل محیطزیستی، توجیه اقتصادی ندارد و بسیار هزینهبر است؛ لذا واگذاری کامل این داراییها منطقیترین گزینه است.»
تداوم خروج از بازار زغالسنگ
این روند پیشتر با خروج ریو تینتو از بازار کوئینزلند در سال ۲۰۱۸ آغاز شده بود و در سال ۲۰۲۴ نیز با واگذاری معادن «داونیا» و «بلکواتر» توسط بیاچپی ادامه یافت. اگرچه تحلیلگران تصور میکردند با این اقدام آنگلو امریکن، پرونده خروج غولهای معدنی از این حوزه بسته شود، اما بررسی روندهای بازار نشان میدهد که کاهش فعالیتها در حوزه زغالسنگ در سال ۲۰۲۵ همچنان تداوم خواهد داشت و خروج شرکتهای بزرگ از این بخش، پایانی ندارد.
