تریبون معدن | با وجود افزایش توجه جهانی به کاهش انتشار کربن در صنایع سنگین، سهم فولاد سبز از تولید جهانی فولاد همچنان بسیار محدود است و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد حتی در صورت رشد تولید جهانی فولاد تا حدود ۲ میلیارد تن در سال، سهم فولاد سبز کمتر از ۴ درصد باقی خواهد ماند.

یکی از موانع اصلی توسعه فولاد سبز، نبود استاندارد جهانی مشخص برای تعریف این محصول است. در حال حاضر، کشورهای مختلف و شرکت‌های فولادی برداشت‌های متفاوتی از مفهوم «فولاد سبز» دارند و همین موضوع، مسیر سرمایه‌گذاری و سیاست‌گذاری در این حوزه را پیچیده کرده است.

سازوکارهایی مانند مالیات کربن مرزی اتحادیه اروپا یا CBAM هنوز به اندازه‌ای گسترده و اثرگذار نشده‌اند که بتوانند صنعت فولاد جهان را به‌طور جدی به سمت تولید کم‌کربن سوق دهند.

بر اساس داده‌های انجمن جهانی فولاد، هزینه تولید فولاد به روش سنتی کوره بلند و کوره اکسیژنی، موسوم به BF-BOF، حدود ۴۰۰ دلار به ازای هر تن است. این در حالی است که تولید فولاد با استفاده از هیدروژن تجدیدپذیر و برق پاک، بسته به محل تولید، بین ۵۰۰ تا ۸۵۰ دلار به ازای هر تن هزینه دارد.

این اختلاف هزینه، یکی از چالش‌های کلیدی توسعه فولاد سبز به شمار می‌رود. کارشناسان معتقدند برای پر کردن این شکاف، دولت‌ها باید یا تولید به روش‌های آلاینده را مشمول مالیات کربنی کنند یا از طریق پرداخت یارانه، تولیدکنندگان فولاد کم‌کربن را مورد حمایت قرار دهند.

شواهد چندانی وجود ندارد که چنین سیاست‌هایی به‌طور گسترده در آسیا در حال اجرا باشد؛ منطقه‌ای که بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد جهان محسوب می‌شود و انتظار می‌رود موتور اصلی رشد آینده این صنعت نیز باشد.