تریبون معدن | بازار فولاد هند با یک شکاف تازه میان رشد مصرف و افزایش تولید روبه‌رو شده است؛ در چهار ماه نخست سال مالی ۲۰۲۶-۲۰۲۷، مصرف فولاد نهایی سریع‌تر از تولید رشد کرده و همین مسئله واردات را بالا برده و هند را دوباره در جایگاه واردکننده خالص فولاد قرار داده است.

آمارهای وزارت فولاد هند نشان می‌دهد تولید فولاد خام این کشور در فاصله آوریل تا ژوئیه ۲۰۲۶ به ۵۶.۳ میلیون تن رسیده که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۲.۶ درصد افزایش داشته است. تولید فولاد نهایی نیز با رشد ۴ درصدی به ۵۴.۳ میلیون تن رسیده است.

با این حال، سمت تقاضا با سرعت بیشتری حرکت کرده است. مصرف فولاد نهایی هند در همین دوره با رشد ۷.۸ درصدی به ۵۵.۹ میلیون تن رسیده؛ یعنی مصرف داخلی حدود ۱.۶ میلیون تن بالاتر از تولید فولاد نهایی بوده است. این فاصله، فشار بیشتری بر عرضه داخلی وارد کرده و نیاز به واردات را افزایش داده است.

تنها در ماه ژوئیه نیز مصرف فولاد نهایی هند به ۱۴.۴ میلیون تن رسید که ۶.۵ درصد بیشتر از مدت مشابه سال گذشته بود. در مقابل، تولید فولاد نهایی این ماه حدود ۱۳.۷ میلیون تن ثبت شد. این روند نشان می‌دهد رشد پروژه‌های زیرساختی، ساخت‌وساز و فعالیت‌های صنعتی همچنان موتور اصلی تقاضای فولاد در این کشور است.

افزایش تقاضا به سرعت خود را در تجارت خارجی نیز نشان داده است. واردات فولاد نهایی هند در چهار ماه نخست سال مالی به حدود ۲.۷۷ میلیون تن رسید که نسبت به سال قبل ۳۶.۶ درصد افزایش داشته است. در مقابل، صادرات با رشد ۳۵ درصدی به حدود ۲.۲۹ میلیون تن رسید و در نتیجه هند در این دوره حدود ۴۷۴ هزار تن واردکننده خالص فولاد باقی ماند.

این وضعیت در حالی شکل گرفته که هند یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان فولاد جهان است و ظرفیت اسمی تولید فولاد خام این کشور اکنون به حدود ۲۲۲ میلیون تن در سال رسیده است. سیاست ملی فولاد هند نیز دستیابی به ظرفیت حدود ۳۰۰ میلیون تن در سال تا ۲۰۳۰ را هدف‌گذاری کرده است.

مسئله اصلی بازار در کوتاه‌مدت سرعت متفاوت رشد عرضه و تقاضاست. اگر مصرف داخلی با آهنگی بالاتر از تولید افزایش یابد، واردات همچنان بخشی از کسری بازار را جبران خواهد کرد و تولیدکنندگان داخلی برای افزایش ظرفیت و بهره‌وری تحت فشار بیشتری قرار می‌گیرند.

در همین حال، قیمت برخی محصولات فولادی نیز تحت تأثیر شرایط بازار قرار گرفته است. قیمت میلگرد ۱۰ میلی‌متری در ژوئیه به حدود ۵۶ هزار و ۶۹۸ روپیه در هر تن رسید؛ هرچند این رقم نسبت به ماه قبل کاهش داشت، اما همچنان ۳.۷ درصد بالاتر از مدت مشابه سال گذشته بود. ورق گرم و ورق سرد نیز افزایش سالانه قیمت را ثبت کردند.

روند فعلی نشان می‌دهد صنعت فولاد هند در شرایطی دوگانه قرار گرفته است؛ از یک سو رشد مصرف، نشانه قدرت بخش‌های زیرساختی و صنعتی این کشور است و از سوی دیگر، فاصله میان تولید و تقاضا فشار بیشتری بر زنجیره تأمین وارد می‌کند. ادامه این روند می‌تواند سرمایه‌گذاری برای توسعه ظرفیت تولید داخلی را شتاب دهد و همزمان نقش واردات را در کوتاه‌مدت پررنگ‌تر کند.

در نهایت، شکاف عرضه و تقاضای فولاد هند اکنون به یکی از متغیرهای مهم بازار این کشور تبدیل شده است؛ شکافی که اگر با توسعه سریع‌تر تولید داخلی جبران نشود، می‌تواند وابستگی هند به واردات فولاد را در ماه‌های آینده افزایش دهد.