این مقاله را به اشتراک بگذارید
تریبون معدن | هند برای دو دهه آینده صنعت فولاد خود هدفی بزرگ تعیین کرده است؛ رساندن ظرفیت فولادسازی به ۶۰۰ میلیون تن تا سال ۲۰۴۷. این برنامه فقط به افزایش تولید محدود نمی‌شود و همزمان تأمین پایدار سنگ‌آهن و زغال‌سنگ کک‌شو و کاهش انتشار کربن را دنبال می‌کند.
بر اساس پیش‌نویس سیاست جدید فولاد هند، ظرفیت فولادسازی این کشور که در سال مالی ۲۰۲۶ به حدود ۲۲۰ میلیون تن رسیده، باید طی دو دهه آینده تقریباً سه برابر شود. دولت هند این افزایش ظرفیت را بخشی از برنامه بلندمدت خود برای پاسخ به رشد تقاضای داخلی و تقویت جایگاه این کشور در بازار جهانی فولاد می‌داند.
اما تحقق این هدف به تأمین مواد اولیه وابسته است. طبق این سند، تقاضای هند برای سنگ‌آهن به ۷۷۲ میلیون تن خواهد رسید و این کشور برای دسترسی به ذخایر باکیفیت، سرمایه‌گذاری در دارایی‌های معدنی خارجی و ایجاد مشارکت‌های بین‌المللی را دنبال می‌کند.
در بخش زغال‌سنگ کک‌شو نیز پیش‌بینی شده تقاضای هند به حدود ۲۱۴ میلیون تن برسد. دولت قصد دارد با متنوع‌کردن منابع تأمین و گسترش همکاری‌های جهانی، وابستگی خود را به تعداد محدودی از تأمین‌کنندگان کاهش دهد.
همزمان، سیاست جدید فولاد هند کاهش شدت انتشار کربن را نیز هدف گرفته است. دولت می‌خواهد میزان انتشار را از ۲.۵۴ تن دی‌اکسیدکربن به ازای هر تن فولاد خام به حدود ۱.۵۴ تن تا سال ۲۰۴۷ برساند؛ هدفی که نیازمند توسعه فناوری‌های کم‌کربن و افزایش بهره‌وری انرژی است.
در سوی دیگر بازار، هند در ماه‌های آوریل تا اوت ۳.۵ میلیون تن فولاد نهایی وارد کرد که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۲۹.۵ درصد افزایش داشت. چین نیز با سهم ۳۱.۸ درصدی، بزرگ‌ترین تأمین‌کننده فولاد نهایی وارداتی هند در این دوره بود.
هدف ۶۰۰ میلیون تنی هند، فقط یک برنامه توسعه فولاد نیست؛ این سیاست می‌تواند تقاضای این کشور برای مواد معدنی، به‌ویژه سنگ‌آهن و زغال‌سنگ کک‌شو را به‌طور جدی افزایش دهد و بر تجارت جهانی این مواد اثر بگذارد. اگر این برنامه طبق هدف پیش برود، هند طی دو دهه آینده هم در بازار فولاد و هم در بازار مواد اولیه معدنی به بازیگری بزرگ‌تر تبدیل خواهد شد.
