این مقاله را به اشتراک بگذارید
تریبون معدن | اندونزی در مسیر تبدیل شدن به یکی از قطبهای جدید تولید آلومینیوم جهان، توسعه گسترده واحدهای ذوب این فلز را در دستور کار قرار داده است؛ اما تکیه این کشور بر نیروگاههای زغالسنگی برای تأمین برق کارخانهها، نگرانیهای زیستمحیطی و افزایش انتشار کربن را به همراه داشته است.
اندونزی با هدف افزایش سهم خود در بازار جهانی آلومینیوم، برنامهای گسترده برای توسعه زنجیره تولید این فلز آغاز کرده است. این کشور قصد دارد ظرفیت تولید آلومینا و آلومینیوم خود را طی سالهای آینده چند برابر کند و از فرصت ایجادشده در بازار جهانی پس از اختلال در عرضه برخی تولیدکنندگان بزرگ استفاده کند.
بر اساس برنامههای اعلامشده، اندونزی به دنبال افزایش قابل توجه تولید آلومینا و رساندن ظرفیت تولید آلومینیوم به حدود ۱۴.۵ میلیون تن تا سال ۲۰۳۰ است؛ رشدی که این کشور را به یکی از بازیگران مهم صنعت آلومینیوم جهان تبدیل خواهد کرد.
بخش مهمی از این توسعه بر پایه استفاده از نیروگاههای زغالسنگی اختصاصی برای تأمین برق واحدهای ذوب برنامهریزی شده است. این نیروگاهها که بهصورت مستقیم برق کارخانههای آلومینیوم را تأمین میکنند، به دلیل وابستگی به سوختهای فسیلی با انتقاد فعالان محیط زیست مواجه شدهاند.
صنعت آلومینیوم یکی از انرژیبرترین صنایع فلزی جهان محسوب میشود و هزینه و نوع تأمین برق نقش تعیینکنندهای در میزان انتشار آلایندههای این صنعت دارد. در حالی که استفاده از انرژیهای پاک مانند برقآبی میتواند اثرات زیستمحیطی تولید آلومینیوم را کاهش دهد، اندونزی برای سرعت بخشیدن به توسعه ظرفیتهای خود، مسیر زغالسنگ را انتخاب کرده است.
افزایش سرمایهگذاری شرکتهای چینی در پروژههای آلومینیوم اندونزی، نقش مهمی در سرعت گرفتن این طرحها داشته است. برخی کارشناسان معتقدند این روند میتواند به افزایش عرضه جهانی آلومینیوم کمک کند، اما همزمان چالشهای مرتبط با تغییرات اقلیمی و پایداری تولید را تشدید خواهد کرد.
اندونزی با تکیه بر منابع معدنی و سرمایهگذاری خارجی، در حال تبدیل شدن به یکی از مراکز مهم تولید آلومینیوم جهان است؛ اما انتخاب برق زغالسنگی برای توسعه این صنعت، میان رشد اقتصادی و الزامات زیستمحیطی یک چالش جدی ایجاد کرده است. آینده این صنعت به میزان موفقیت اندونزی در ایجاد تعادل میان افزایش تولید، رقابتپذیری اقتصادی و کاهش ردپای کربنی وابسته خواهد بود.
