تریبون معدن | تزریق منابع ارزی و نقدینگی به پیکره اقتصاد، همان‌قدر که می‌تواند فشار خردکننده فعلی را کاهش دهد، پتانسیل تبدیل شدن به یک محرک تورمی خطرناک را نیز داراست. تحلیل‌گران اقتصادی هشدار می‌دهند که اگر این منابع بدون استراتژی دقیق به سمت بازارهای غیرمولد و سفته‌بازانه نظیر «مسکن» و «ارز» سرازیر شود، شعله‌های تورم را برافروخته‌تر خواهد کرد.

طبق دیدگاه کارشناسان، کلید خروج از این چالش، «مدیریت هدفمند منابع» است. اولویت‌بندی هزینه‌کردها باید به‌گونه‌ای باشد که چرخ‌های صنایع تولیدی و زیرساخت‌های استراتژیک به حرکت درآیند. در این میان، اجتناب از واردات بی‌رویه کالاهای مصرفی که منجر به خروج ارز می‌شود، یک ضرورت قطعی است.

علاوه بر این، بخشی از این منابع باید در قالب «ذخایر ارزی» تثبیت شود تا تاب‌آوری اقتصاد در برابر نوسانات جهانی قیمت نفت و بحران‌های پیش‌بینی‌ناپذیر افزایش یابد. در نهایت، آزادسازی دارایی‌ها یک «فرصت طلایی و غیرقابل تکرار» است که بهره‌برداری هوشمندانه از آن، مرز میان شکوفایی یا سقوط اقتصادی خواهد بود.